Mangrovenkreek en daaraan verbonden visvijvertje met brak water, vlak buiten het natuurreservaat Bhitarkanika.
EXPERIMENT KLEINSCHALIGE KWEEKVIJVERS
In Mens en Mangroven gaat het erom, hoe het mangroven ecosysteem het bestaan van de lokale bevolking duurzaam kan verbeteren. Hoe kan dit systeem voor de bewoners concreet iets opleveren? En hoe kan dit op zijn beurt bijdragen tot regeneratie van dat ecosysteem?
In 2011 hebben we dit onderzocht, volgens we de methode van participatief onderzoek. Dit wil zeggen dat belangstellenden uit de lokale bevolking actief deelnamen aan het onderzoek. Zo konden we gebruik maken van hun local knowledge en tegelijk hun betrokkenheid bij een vervolgactiviteit vergroten.
|
Mangrovenkreek en daaraan verbonden visvijvertje met brak water, vlak buiten het natuurreservaat Bhitarkanika. |
|
Doel van het onderzoek was, na te gaan of we de kleinschalige viskweek in potentiële mangrovenkreken en waterlichamen nieuw leven konden inblazen. Met potentiële kreken bedoelen we dat er tot voor kort nog veel mangroven langs de kant stonden en dat er nog steeds die grijze, zilte klei zit waarin mangroven het zo goed doen. Toen die bomen en planten er nog stonden waren dit geschikte broedplaatsen van vis en garnalen. Er vielen voortdurend bladeren in de modder. Duizenden krabbetjes deden niets anders dan dit organisch afval in minuscule stukjes knippen en opeten. De uitwerpselen van de krabbetjes waren perfect voedsel voor pasgeboren visjes en garnalen. De bevolking at er goed van.
|
Links: in wezen is het simpel. Zorgen dat de pasgeboren garnalen er niet uit kunnen en dat ze te eten hebben. Rechts: traditionele viskweek. Helaas staat er bijna geen begroeiing meer langs de kant die voor plantaardig afval zorgt. Dit had een dichtbegroeide mangrovenkreek kunnen zijn. |
|
Dankzij het onderzoek weten we nu wat nodig is om tot een goed experiment te komen:
|
Links: de Scylla serrata of groene modderkrab, een soort die snel groeit en ook nog eetbaar is. Rechts: nootjes van de Indiase waterkastanje, die erg voedzaam zijn en ook als koortsverlagend middel worden gebruikt. |
|
In het vooronderzoek wilden we ook uitvinden hoe en waar dit het best zou kunnen en of er lokale gemeenschapen zijn die zo’n experiment aandurven. We willen met name hun eigen wensen en mogelijkheden versterken. Een deel van de benodigde inspanning zullen zij dus zelf moeten leveren. Het moet immers vooral hun eigen ding zijn; anders lopen we kans dat het stopt zodra wij vertrekken en dat moet natuurlijk niet. Later in 2011 verwachten we met één of twee gemeenschappen tot vaste afspraken te komen.
Dit zijn de begrote kosten van de uitvoering van dit experiment in 2011-12:
Het gaat alleen om de werkelijke kosten in India. Bij gebleken succes wordt deze activiteit in 2013 uitgebreid naar andere locaties om het draagvlak te vergroten. Ook worden de uitkomsten gedeeld met netwerken in en rond India en Nederland over duurzame productie en klimaatverandering. Wij weten zeker dat dit ook voor anderen de moeite waard is. Misschien wilt u hieraan meedoen. Ook kunt u zelf een kijkje in Orissa nemen, door in te tekenen op onze groepsreis naar de mangroven en het project!
Het stichtingsbestuur,
Josien Hofs te Rotterdam; voorzitster
Tity Kuiken-Bruinsma te Kraggenburg; vice-voorzitster
Gilles Tenhaeff te Utrecht; penningmeester
Carel Tenhaeff te Scheveningen; secretaris
Lida Dijkman te Almere; vrijwilligster public relations
