Vrouwen steunen bij het maken en marketen van ‘coast craft’
Ons project speelt zich af bij de Baai van Bengalen, in de Indiase deelstaat Orissa. Vroeger was hier bijna overal tropisch mangrovenwoud. Wij werken met vrouwen uit gezinnen zonder landbouwgrond. Zij zijn afhankelijk van seizoenarbeid, maar hier kunnen zij iets aan doen door handwerkproducten te maken uit planten die daar voorkomen. Twee van die planten zijn nalia (een soort gras dat rivieroevers bij elkaar houdt) en kia (een struik die zanderige grond bij elkaar houdt). Door deze planten verbouwen, in plaats van ze te rooien, kunnen de vrouwen extra inkomsten verwerven uit vlechtwerk. Tegelijk doen ze er iets goed mee voor het milieu, want deze planten gaan erosie tegen. Daar werken de vrouwen graag aan mee, maar voorop staan voor hen natuurlijk die extra inkomsten. hebben we onderzocht of een markt van enige omvang is voor hun handwerkproducten in Orissa zelf.
 
En die markt is er! Samen met de vrouwen zelf deden we een marktverkenning. Er is contact gelegd met drie grote organisaties die aan fair trade doen en met een handvol winkels waar handwerk van goede kwaliteit wordt verkocht. Dit deden we in en rond Bhubaneshwar, de hoofdstad van Orissa. Een stad met tweemaal zo veel inwoners als Amsterdam, dus als er ergens een markt is, dan is het daar wel. Nieuw is ook dat er in India zelf nu ook een markt is voor fair trade en duurzame producten. India is een groeieconomie met een middenklasse die steeds meer geld heeft en zich steeds meer bewust is van milieuvraagstukken.
 
Aan de uitgekozen organisaties en winkels deden we folders cadeau en gebruiksvoorwerpen die mooi én handig zijn, zoals telefoonhoesjes en pennenbakjes. Alles is van organisch materiaal en om met mangrovenplanten te werken is nieuws. Daarom hebben we er een handelsmerk voor aangevraagd, ‘coast craft’ (kustvlijt).  Bij het aanbieden van onze producten is die organisaties en winkels meteen gevraagd wat zij er wel en niet mooi aan vonden, wat er aan verbeterd zou kunnen worden, hoeveel ze in de winkel zouden willen leggen en wie we nog meer moesten benaderen met onze vragen. Kortom, de marktverkenning was tegelijkertijd een vorm van netwerken. Zo kregen onze vrouwen de kans om mee te doen aan een enorme fair trade tentoonstelling. Twee dames uit Ramnagar zorgden voor onze kraam. Zij hadden voor 12.000 roepies aan producten bij zich en daar verkochten ze bijna de helft van. Intussen hielden ze goed in de gaten wat wel en niet in trek was bij de bezoekers en kregen ze ook nuttige tips. Ofwel, “leren door te doen.”

O ja, en een paar grote bedrijven kocht een groot aantal conferentiemappen van kia. Die hebben ze immers sowieso nodig. U kunt dat natuurlijk ook doen, bij de stichting in Nederland!
Naast de stedelijke middenklasse met geld en moderne ideeën is er op het platteland altijd nog een traditionele markt voor maatbekers en andere artikelen van nalia (mangrovengras). Deze werden van oudsher gebruikt bij bepaalde religieuze rituelen. Ze waren zijn bijna nergens meer te koop, omdat het gras waarvan ze gemaakt worden bijna uitgeroeid was. Door dit gras te gaan verbouwen hebben onze projectdorpen dat probleem aangepakt. Het grote nieuws van vorig jaar was dat de dalit vrouwen (de vroegere onaanraakbare) die deze spullen weer zijn gaan maken, al de helft van hun gezinsinkomen uit deze activiteit halen!
Daar werden ze zo blij van, dat ze aan de slag zijn gegaan met het bedenken van nieuwe producten uit dit oersterke materiaal. Daarmee verkennen zij nu uit zichzelf de lokale markt. Het is belangrijk dat dit gebeurt, want zo kunnen zij actief leren van hun ervaringen. Niet afwachten, maar ondernemen.
En goede kwaliteit leveren natuurlijk, want anders is het ondernemen snel voorbij. Daarom investeren wij in de training en begeleiding van deze vrouwen. De vrouwen, op hun beurt, beleven die trainingen en andere bijeenkomsten als een welkome onderbreking van de sleur van het plattelandshuishouden. Daarom wordt er, tussen de ernstige momenten door, ook heel wat afgelachen en geroddeld.  

Vanuit het bestuur van Mens en mangroven zet ik mij in om geld in te zamelen voor de vrouwen van het project.
De vrouwen zijn al een aantal jaren bezig en het kost nog een jaar om het af te ronden en dat kost € 5000.- Bijdragen zijn welkom op Triodos rekeningnr 19.83.17.522  t.n.v. Stichting mens en mangroven vrouwen. Inmiddels is er € 4240.- binnen. www.mens-en-mangroven.nl Lida Dijkman